Warszawa potrzebuje setek schronów. Dobrym przykładem Singapur

Warszawa potrzebuje co najmniej 619 budowli ochronnych, aby zapewnić mieszkańcom dostęp do schronienia w promieniu 500 metrów. Analiza Holdfort wskazuje, że obecna infrastruktura, w tym metro, pokrywa jedynie niewielką część zapotrzebowania, a brak systemowego planu pozostaje kluczowym wyzwaniem.

Wstępne wyliczenia zapotrzebowania na infrastrukturę ochrony ludności w Warszawie wskazują na konieczność budowy setek nowych obiektów. Przy założeniu maksymalnej odległości dojścia wynoszącej 500 metrów, minimalna liczba wymaganych budowli została oszacowana na 619.

Przyjęta metodologia opiera się na równomiernym pokryciu obszaru miasta, bez uwzględnienia rzeczywistych barier urbanistycznych. W praktyce oznacza to, że faktyczne potrzeby mogą być wyższe ze względu na istniejącą zabudowę, układ komunikacyjny oraz ograniczenia przestrzenne.

Program „Podziemna Tarcza”, ogłoszony pod koniec 2025 roku, zakłada wykorzystanie infrastruktury metra jako elementu systemu ochrony. Zgodnie z założeniami stacje mają zostać przystosowane do przyjęcia ponad 100 tysięcy osób, a wybrane przestrzenie techniczne mają pełnić funkcje zaplecza kryzysowego.

Analiza wskazuje jednak, że 39 stacji metra nie jest w stanie zapewnić odpowiedniego poziomu zabezpieczenia dla miasta liczącego około 1,8 miliona mieszkańców. Nawet przy pełnym dostosowaniu wszystkich obiektów, ich udział w pokryciu potrzeb pozostaje marginalny.

Istotnym ograniczeniem jest także głębokość infrastruktury. Warszawskie stacje znajdują się stosunkowo płytko pod ziemią, co wpływa na ich zdolność do ochrony przed skutkami zdarzeń ekstremalnych. W innych miastach na świecie głębokość systemów metra jest znacznie większa, co przekłada się na wyższy poziom bezpieczeństwa.

Przykład Singapuru pokazuje odmienne podejście do planowania. Tamtejszy system ochrony ludności rozwijany jest od lat 80. XX wieku i obejmuje zarówno stacje metra, jak i budynki mieszkalne oraz użyteczności publicznej. Funkcje ochronne są integralną częścią projektowania nowych inwestycji.

W Warszawie kluczowym problemem pozostaje brak spójnej strategii obejmującej rozmieszczenie obiektów oraz analizę kosztów. Obecne działania mają charakter punktowy i nie tworzą jednolitego systemu dostępnego dla wszystkich mieszkańców.

Wnioski z analizy wskazują na konieczność budowy rozproszonej sieci schronów i ukryć, rozmieszczonych równomiernie w całym mieście. Infrastruktura taka powinna być projektowana od podstaw jako element systemu ochrony, a nie powstawać poprzez adaptację istniejących obiektów.