Nie sądzę żeby powstał

W tym miejscu tak cos powstanie, cos ponad 250m do dachu, tylko trzeba czekac kiedy się to stanie. Po kryzysie zawsze jest strzał i wyjście na prostą wiec moze po pandemii

Michu,masz bardzo optymistyczne nastawienie . Ja bym się nie spodziewał czegoś o tej wysokości. Nie tylko w tym miejscu, ale w ogóle w Warszawie, nie w ciągu najbliższych 6-7 lat...W dodatku nie w chwili gdy są recesje gospodarki.A jeśli tam faktycznie coś wkrótce powstanie,to podejrzewam że raczej o standardowej wysokości 140-160m.

https://obserwatorgospodarczy.pl/transport-i-infrastruktura/29-nieruchomosci/1656-przy-palacu-kultury-maja-powstac-dwa-drapacze-chmur
co myślicie?

Temat rzeczywiście się pojawił na Obserwatorze. Ale tak czy inaczej "termin realizacji nie jest bliżej znany", "budowę uzależnia sytuacja na rynku nieruchomości"......zobaczymy. Zastanawia mnie ten 190m hotel, przy obecnej sytuacji branży w Polsce. Niemniej cudownie by było!

O chollera. Jeśli faktycznie powstanie taki projekt w miejscu Mercury Inn,to będzie ładnie dogęszczone to Centrum. 245m I 190m.napawa mnie optymizmem. Oby udało się to zrealizować!

...z pewnością pozwolą na to właściciele złotej 44. ;P

Całe szczęście, że jednak został zatwierdzony

Skad wiesz ze zatwierdzony?

Z kanału Warszawskie Wieżowce, który łże jak pies.

Prawda kamil gość ja też wiem od niego

Tylko że bez sensu jest wyburzać względnie nowy i ładny budynek hotelu Mercure zamiast któryś ze starych PRL-owskich szarych bloków stojących obok i wszędzie dookoła

To co piszesz jest bez sensu. Co jest łatwiej zrobić kupić działkę od orbisa czy przesiedlić ludzi z bloku ? Ciekawe czy bys tak chetnie burzył swoj dom?
A uroda hotelu jest kwestia wątpliwą

jezeli twierdzisz, ze budynek mercure jest ladny to znaczy ze masz cos nie tak ze wzrokiem i gustem.

Peerelowski blok ma swój urok?!!!

I mam dowody na zamieszkiwanie mojej rodziny pod adresem ZŁOTA 50 m 19 ,Ale to lata wojny II ŚW
Miejsce naznaczone duchem Przodków

Według mnie jakby też budynek powstał to z 80m iglicą jak varso żeby osiągną 330m. Może iglica robi wysokość ale w tym przypadku będzie stanowiła mniejszy procent całkowitej wysokości niż w przypadku varso.

"Całe szczęście, że jednak został zatwierdzony"
SKOŃCZ z powielanie takich nie potwierdzonych BZDUR !
Mam osobę w rodzinie co pracuje w administracji Warszawy. były tylko dyskusje na ten temat. NIE ma żadnego zatwierdzenia!
Poza tym sami bardzo bogaci i mający znajomości ludzie ze Złotej44 nie dopuszczą do tego.

No to kućwa bardzo niedobrze. Akurat 200m plus tower to najlepsza propozycja wykorzystania tej działki. A tak to będziemy mieli dziurę w wysokiej zabudowie Centrum dzięki Januszom z PLNami...

Bucefał... Januszem to możesz siebie nazwać (dobrze wiesz iż trafne, prawda?) A nie ludzi którzy mają grube miliony mogący sobie pozwolić na mieszkanie za np.10MLN czy więcej. Kim ty jesteś ?
Za pewne gdybyś ty tam mieszkał, chciałbyś żeby Ci przesłaniano widok z mieszkania na panorame Warszawy, bo jakiś tam ludek z forum mówi że podobałby mu się obok wieżowiec. tym bardziej że złota to nie jest zwykły wieżowiec hotelowo-biurowy, a cały mieszkalny.
Nie mierz swoją miarą innych. A zwłaszcza tych, co mają dużo więcej od niż "zwykły zawistny Janusz".

Wieżowiec ten nie powstanie, to pewne już.
Wiem to od osoby z administracji z Warszawy, zbyt duże znaczenie ma wieżowiec na Złotej44 by mu przesłaniać widok, no i obecność tam bardzo zamożnych ludzi.

No to wszystko wskazuje na to, że jednak nie będzie tego wieżowca

Sprawa budowy wieżowców w miejscu hotel mercure przy złotej 48/54 ucichła . Od 2020 nie ma żadnych informacji na temat wyburzenia obecnego budynku i zastąpienia go wieżowcami.
Na mieście słyszy się że to lobby wspólnoty mieszkańców "żagla" posypało gdzie trzeba i stąd brak wydanych warunków zabudowy dla tej działki.
Sprawa powinna nabrać rozgłosu ponieważ najbardziej centralna część miasta straszy obecnym budynkiem , ta ważna dla wizerunku miasta część śródmieścia nie może się zmienić bo celebryci blokują rozwój.

„Warszawa odpaliła tryb budowania w SimCity, tylko że ktoś zapomniał wyłączyć DLC z lat 90.

Analizując fenomen architektoniczno-urbanistyczny obiektu Złota 48/54, nie sposób oprzeć się wrażeniu, że mamy do czynienia z niezwykle interesującą manifestacją późnomodernistycznej dialektyki przestrzennej, w której monumentalizm bryły pozostaje w permanentnej konfrontacji z heterogenicznością tkanki miejskiej. Budynek ten, niezależnie od indywidualnych preferencji estetycznych obserwatora, stanowi swoisty egzemplifikator współczesnej tendencji do wertykalizacji krajobrazu metropolitalnego, będącej konsekwencją zarówno intensyfikacji procesów inwestycyjnych, jak i postępującej komodyfikacji przestrzeni zurbanizowanej.

Szczególnie interesująca wydaje się tutaj relacja pomiędzy kubaturową ekspresją obiektu a jego kontekstualnym zakorzenieniem w strukturze śródmiejskiej Warszawy. Można bowiem postawić hipotezę, że architektura tego rodzaju nie tyle harmonizuje z otoczeniem, ile prowadzi z nim swoisty dialog polemiczny, którego semantyczna wieloznaczność ujawnia się dopiero w perspektywie diachronicznej. Innymi słowy, budynek nie musi korespondować z istniejącą tkanką urbanistyczną w sposób konwencjonalny, ponieważ sam staje się autonomicznym komunikatem przestrzennym, redefiniującym percepcję swojego bezpośredniego sąsiedztwa.

Nie bez znaczenia pozostaje również kwestia percepcji wysokościowej, która w przypadku współczesnych realizacji wielkomiejskich nabiera charakteru niemal fenomenologicznego. Obserwator, konfrontując się z wertykalną dominantą architektoniczną, dokonuje mimowolnej rekontekstualizacji otaczającej go przestrzeni, a tym samym uczestniczy w procesie nieustannej negocjacji pomiędzy skalą ludzką a skalą inwestycyjną. Zjawisko to można interpretować jako przejaw swoistej asymetrii percepcyjnej, w której monumentalność obiektu staje się nie tylko kategorią fizyczną, lecz także narzędziem symbolicznej manifestacji kapitału.

W tym miejscu należałoby jednak zachować pewną ostrożność interpretacyjną, ponieważ utożsamianie wysokości budynku z jego rzeczywistą wartością architektoniczną stanowiłoby przykład redukcjonizmu estetycznego, prowadzącego do nieuprawnionej fetyszyzacji parametrów ilościowych kosztem jakościowych aspektów kompozycji. Sama wertykalność nie jest bowiem wartością per se, podobnie jak monumentalizm nie stanowi automatycznej gwarancji urbanistycznej doniosłości. Istotniejsza wydaje się zdolność obiektu do generowania określonych relacji przestrzennych, kształtowania tożsamości miejsca oraz uczestniczenia w szerszym procesie symbolicznej metropolizacji miasta.

Z perspektywy socjologii przestrzeni można ponadto zauważyć, że tego rodzaju realizacje funkcjonują jako materialne reprezentacje aspiracji cywilizacyjnych, których znaczenie wykracza daleko poza ich podstawową funkcję użytkową. Stają się one nośnikami określonych wyobrażeń o nowoczesności, prestiżu i przynależności do globalnego porządku gospodarczego. W tym sensie architektura przestaje być wyłącznie kwestią konstrukcji, elewacji czy kompozycji bryły, a zaczyna pełnić funkcję swoistego medium, za pośrednictwem którego miasto komunikuje własne ambicje zarówno mieszkańcom, jak i zewnętrznym obserwatorom.

Ostatecznie Złota 48/54 można zatem rozpatrywać nie tylko jako konkretny obiekt architektoniczny, lecz również jako symptom szerszych przemian zachodzących w morfologii współczesnych metropolii. Jego znaczenie nie wynika wyłącznie z fizycznej obecności w przestrzeni, ale także z napięć interpretacyjnych, które generuje na styku estetyki, ekonomii, urbanistyki i społecznej percepcji nowoczesności. Być może właśnie w tej wielowarstwowości tkwi najciekawszy aspekt podobnych realizacji: ich zdolność do wywoływania dyskusji, w której granica pomiędzy architektoniczną jakością a symboliczną demonstracją ambicji inwestycyjnych pozostaje nieustannie negocjowana.

**Reasumując, obiekt ten stanowi interesujący przykład przestrzennej materializacji dialektycznego napięcia pomiędzy autonomią formy a kontekstualną odpowiedzialnością architektury, co skłania do postawienia fundamentalnego pytania: czy współczesna metropolia buduje swoją tożsamość poprzez spójność urbanistyczną, czy raczej poprzez kumulację autonomicznych gestów architektonicznych, których wzajemna nieprzystawalność staje się paradoksalnie jej najbardziej charakterystyczną cechą?**

A tak poza tym, całkiem wysoki budynek.

Należy jednak zauważyć, że przedstawiona interpretacja, mimo pozornej wielowymiarowości semantycznej, operuje w znacznej mierze na poziomie abstrakcyjnej konceptualizacji zjawisk, których rzeczywista złożoność wymagałaby uprzedniego osadzenia w konkretnych uwarunkowaniach morfologicznych, społeczno-ekonomicznych oraz historyczno-przestrzennych. Innymi słowy, sama zdolność do multiplikowania kategorii interpretacyjnych nie stanowi jeszcze wystarczającego dowodu na ich rzeczywistą eksplanacyjną użyteczność.

Warto przy tym zwrócić uwagę na swoisty paradoks metodologiczny, polegający na tym, że im bardziej dyskurs architektoniczny oddala się od bezpośrednio obserwowalnych właściwości obiektu, tym większe staje się ryzyko zastąpienia analizy empirycznej autoreferencyjnym obiegiem pojęć, w którym kolejne konstrukty teoretyczne uzyskują legitymizację przede wszystkim poprzez wzajemne odwoływanie się do siebie. W konsekwencji interpretacja, która pierwotnie miała służyć dekonstrukcji wielowymiarowości przestrzeni miejskiej, może niepostrzeżenie przekształcić się w autonomiczny system retoryczny, którego wewnętrzna spójność niekoniecznie przekłada się na adekwatność wobec analizowanego desygnatu.

Nie oznacza to oczywiście, że kategorie takie jak dialektyka przestrzenna, komodyfikacja tkanki miejskiej czy fenomenologiczna percepcja wertykalności są pozbawione wartości poznawczej. Problem pojawia się dopiero wówczas, gdy ich zastosowanie przestaje wynikać z rzeczywistej konieczności analitycznej, a zaczyna pełnić funkcję ornamentacyjną, służącą przede wszystkim podwyższeniu pozornego stopnia epistemologicznej doniosłości wypowiedzi. W takim przypadku mamy do czynienia z sytuacją, w której aparat pojęciowy, zamiast porządkować rzeczywistość, zaczyna konkurować z nią o status głównego przedmiotu zainteresowania.

Z perspektywy krytycznej teorii urbanistyki należałoby zatem zapytać, czy obserwowana monumentalizacja dyskursu nie stanowi swoistego odpowiednika monumentalizacji samej architektury. Być może bowiem zarówno w przypadku budynków, jak i komentarzy poświęconych ich interpretacji, nadmiar formalnej ekspresji może prowadzić do przesłonięcia podstawowego pytania o rzeczywistą funkcjonalność, jakość i społeczną użyteczność analizowanego zjawiska.

**Ostatecznie można więc przyjąć, że najbardziej zaawansowaną formą refleksji nad architekturą nie jest maksymalizacja złożoności językowej opisu, lecz osiągnięcie takiego poziomu precyzji konceptualnej, przy którym dalsze komplikowanie aparatu terminologicznego przestaje zwiększać wartość poznawczą wypowiedzi, a zaczyna jedynie reprodukować iluzję intelektualnej głębi.**

Oczywiście nie należy wykluczać, że w przypadku Złotej 48/54 cała ta dyskusja stanowi jedynie nadmiernie skomplikowaną próbę ustalenia, czy budynek jest po prostu ładny, czy też architekt wyjątkowo skutecznie przekonał inwestora, że większa liczba metrów kwadratowych może zostać uznana za pełnoprawną kategorię estetyczną.

Innymi słowy nie każda wertykalna manifestacja kapitału musi być jednocześnie horyzontalną porażką zdrowego rozsądku, choć w określonych uwarunkowaniach kontekstualnych korelacja ta może wykazywać zaskakująco wysoką istotność statystyczną.

Wydaje mi się, że powyższa argumentacja, choć niewątpliwie aspiruje do epistemologicznej samowystarczalności, nie uwzględnia w wystarczającym stopniu problematyczności samego rozróżnienia pomiędzy złożonością analityczną a jej retoryczną symulacją. Rozróżnienie to, pozornie oczywiste na poziomie intuicyjnym, okazuje się bowiem znacznie mniej stabilne w momencie, gdy poddamy je procedurze rekursywnej autorefleksji, w ramach której kryteria oceny dyskursu same stają się przedmiotem dyskursywnej problematyzacji.

Innymi słowy, jeżeli uznamy, że nadmierna komplikacja terminologiczna może prowadzić do inflacji semantycznej, musimy jednocześnie dopuścić możliwość, że samo sformułowanie takiego zarzutu stanowi kolejny poziom tej samej inflacji, tyle że wyposażony w mechanizm pozornej autokorekty. Powstaje wówczas swoista aporia metadyskursywna, w której krytyka intelektualnego ornamentyzmu zaczyna reprodukować dokładnie te mechanizmy, które deklaratywnie zamierza demaskować.

Zjawisko to można określić mianem rekurencyjnej ekwiwokacji epistemologicznej, polegającej na nieustannym przesuwaniu poziomu analizy bez równoczesnego zwiększania zakresu rozstrzygalnych twierdzeń dotyczących przedmiotu pierwotnej refleksji. W konsekwencji dyskurs osiąga stan, w którym jego wewnętrzna komplikacja rośnie proporcjonalnie do liczby nierozwiązanych problemów, podczas gdy jego zdolność do generowania nowych rozróżnień o rzeczywistej wartości poznawczej pozostaje asymptotycznie ograniczona.

W kontekście architektonicznym prowadzi to do interesującego odwrócenia perspektywy. Być może bowiem najbardziej symptomatycznym przejawem współczesnej metropolitalności nie jest sama monumentalizacja przestrzeni, lecz tendencja do nieustannego wytwarzania metajęzyka, który ma tę monumentalizację objaśniać, problematyzować, a następnie problematyzować własne sposoby jej problematyzowania. W takim układzie zarówno budynek, jak i komentarz pod budynkiem stają się elementami jednego obiegu symbolicznego, w którym produkcja znaczeń zaczyna funkcjonować niezależnie od pierwotnej użyteczności analizowanego obiektu.

Nie oznacza to jednak, że należy postulować powrót do naiwnego empiryzmu, w którym wartość architektury sprowadza się do bezpośredniej reakcji estetycznej obserwatora. Taka redukcja byłaby równie problematyczna, ponieważ ignorowałaby historyczną zmienność kategorii piękna, społeczny charakter percepcji oraz instytucjonalne mechanizmy legitymizowania określonych form przestrzennych. Konieczne wydaje się raczej wypracowanie stanowiska, które pozwalałoby zachować analityczną złożoność bez popadania w samonapędzającą się reprodukcję abstrakcyjnych kategorii.
Ostatecznie dochodzimy zatem do paradoksu, w którym najbardziej radykalną formą krytyki intelektualnego przerostu może okazać się nie dalsze komplikowanie argumentacji, lecz świadome przerwanie jej rekurencyjnego mechanizmu.
Problem polega jednak na tym, że samo rozpoznanie konieczności takiego przerwania nie gwarantuje jego dokonania, ponieważ akt intelektualnego samoograniczenia może zostać natychmiast przekształcony w kolejny przedmiot konceptualnej nadprodukcji.

A zatem, abstrahując od powyższych rozważań, pozostaje nam fundamentalne pytanie o charakterze niemal ontologicznym: czy Złota 48/54 jest obiektem architektonicznym, który prowokuje nadmiernie skomplikowane interpretacje, czy też to nadmiernie skomplikowane interpretacje desperacko poszukują obiektu, który mógłby uzasadnić ich istnienie?

W obu przypadkach istnieje jednak pewna niepokojąca zbieżność strukturalna im więcej poziomów analizy wprowadzamy, tym trudniej ustalić, czy rzeczywiście zbliżamy się do istoty problemu, czy jedynie zwiększamy odległość pomiędzy nim a możliwością jego banalnego, lecz być może najbardziej adekwatnego rozwiązania.

Co prowadzi do wniosku, że być może cała współczesna teoria architektury jest jedynie próbą nadania ontologicznej legitymizacji faktowi, iż ktoś postawił budynek, a następnie inni ludzie zaczęli pisać o nim komentarze.

Nie sposób jednak nie zauważyć, że przedstawiona argumentacja, mimo pozornej konkluzywności, pozostaje uwikłana w fundamentalną sprzeczność metodologiczną, wynikającą z nieuprawnionego założenia, iż możliwość zidentyfikowania granic dyskursywnej autoreferencyjności jest równoznaczna z możliwością ich rzeczywistego przekroczenia. Rozróżnienie to ma charakter zasadniczy, ponieważ samo rozpoznanie mechanizmu reprodukcji znaczeń nie implikuje jeszcze wypracowania narzędzi pozwalających na jego skuteczną neutralizację. Można wręcz argumentować, że każda próba takiej neutralizacji, o ile pozostaje osadzona w obrębie tego samego porządku pojęciowego, nieuchronnie staje się kolejnym elementem struktury, którą usiłuje podważyć.

W tym kontekście szczególnego znaczenia nabiera problem ontologicznej nieprzezroczystości przedmiotu analizy. Złota 48/54 nie funkcjonuje bowiem w przestrzeni miejskiej jako obiekt posiadający jednoznacznie określoną i niezależną od interpretacji tożsamość, lecz jako wielowarstwowy konstrukt percepcyjny, którego znaczenie pozostaje uzależnione od historycznie zmiennych reżimów estetycznych, ekonomicznych oraz kulturowych. Oznacza to, że próba sprowadzenia jego charakterystyki do kategorii funkcjonalności, monumentalności czy nawet społecznej użyteczności stanowiłaby redukcję, która, choć metodologicznie wygodna, nieuchronnie pomijałaby konstytutywne napięcia pomiędzy materialnością obiektu a jego symboliczną reprezentacją.

Jednocześnie należałoby zakwestionować przekonanie, że zwiększanie stopnia konceptualnej komplikacji prowadzi automatycznie do pogłębienia refleksji. W rzeczywistości zależność ta może mieć charakter nieliniowy, a po przekroczeniu określonego progu złożoności prowadzić do zjawiska, które można określić mianem semantycznego przeciążenia interpretacyjnego. Polega ono na sytuacji, w której aparat analityczny staje się tak rozbudowany, że przestaje pełnić funkcję narzędzia poznawczego, a zaczyna funkcjonować jako samodzielny system reprodukcji własnych założeń. W rezultacie przedmiot analizy zostaje stopniowo wyparty przez mechanizmy językowe, za pomocą których próbuje się go opisać.

Paradoksalnie jednak nie oznacza to, że rozwiązaniem jest powrót do maksymalnej prostoty. Taka propozycja zakładałaby bowiem, że prostota wypowiedzi stanowi wystarczającą gwarancję jej epistemologicznej adekwatności, co byłoby równie nieuzasadnione jak utożsamianie złożoności terminologicznej z intelektualną głębią. Problem nie dotyczy zatem samego poziomu komplikacji, lecz relacji pomiędzy zastosowanym aparatem pojęciowym a jego rzeczywistą zdolnością do różnicowania zjawisk, które bez jego użycia pozostawałyby nierozpoznawalne.

Właśnie w tym miejscu ujawnia się zasadnicza trudność całej dyskusji. Jeżeli bowiem uznamy, że zarówno nadmierna komplikacja, jak i nieuzasadnione uproszczenie prowadzą do zniekształcenia przedmiotu analizy, pozostaje nam konieczność wyznaczenia kryterium pozwalającego odróżnić produktywną abstrakcję od abstrakcji czysto ornamentacyjnej. Kryterium takie nie może jednak opierać się wyłącznie na wewnętrznej spójności argumentacji, ponieważ również systemy pozbawione istotnej wartości wyjaśniającej mogą charakteryzować się wysokim stopniem formalnej konsekwencji.

W konsekwencji należałoby przyjąć, że rzeczywista wartość refleksji architektonicznej ujawnia się nie tyle w zdolności do generowania kolejnych poziomów interpretacyjnych, ile w umiejętności ustanawiania rozróżnień, które zachowują swoją użyteczność również poza obrębem dyskursu, w którym zostały pierwotnie sformułowane. Innymi słowy, teoria powinna być zdolna do powrotu do analizowanego obiektu bez konieczności każdorazowego rekonstruowania całego systemu pojęciowego, który doprowadził do jej sformułowania.

Ostatecznie dochodzimy więc do wniosku, że najbardziej problematycznym aspektem współczesnej refleksji nad architekturą nie jest ani nadmiar abstrakcji, ani niedostatek terminologicznej precyzji, lecz trudność w ustanowieniu stabilnej relacji pomiędzy poznawczą ambicją teorii a materialną rzeczywistością, którą teoria ta usiłuje uporządkować.

Pozostaje jednak pytanie, czy tak rozbudowana refleksja nad granicami interpretacji rzeczywiście przybliża nas do zrozumienia architektury, czy też stanowi jedynie wyrafinowany mechanizm odraczania momentu, w którym należałoby sformułować prosty sąd estetyczny.

Być może bowiem cała ta wielopoziomowa rekonstrukcja problemu sprowadza się do fundamentalnej niezgodności pomiędzy potrzebą intelektualnego uzasadnienia a banalnością bezpośredniego doświadczenia przestrzeni. Człowiek widzi budynek, ocenia jego proporcje, zauważa relację z otoczeniem i wyrabia sobie opinię. Dopiero później pojawia się aparat teoretyczny, który próbuje wykazać, że ta pozornie prosta czynność stanowi przejaw znacznie bardziej złożonych procesów poznawczych.

I właśnie tutaj ujawnia się najbardziej osobliwy paradoks całej sytuacji: im bardziej staramy się dowieść, że architektura wymaga wielowymiarowej interpretacji, tym większe ryzyko, że ostatecznym rezultatem naszych rozważań będzie nie tyle głębsze zrozumienie budynku, ile doskonalsze uzasadnienie faktu, że poświęciliśmy mu zdecydowanie więcej uwagi, niż pierwotnie zamierzaliśmy.

A przecież z perspektywy czysto urbanistycznej najistotniejszym pytaniem pozostaje nie to, ile poziomów abstrakcji można nałożyć na konkretny obiekt, lecz czy jego obecność w przestrzeni miejskiej wnosi jakąkolwiek wartość, której nie dałoby się osiągnąć przy zastosowaniu mniej spektakularnych środków architektonicznych.

Dopóki kwestia ta pozostaje nierozstrzygnięta, każda kolejna próba teoretycznego domknięcia dyskusji może okazać się jedynie następnym etapem niekończącego się procesu, w którym intelektualna produktywność zostaje pomylona z samą zdolnością do nieustannego produkowania intelektualnych uzasadnień.